Wadę typu strup w praktyce odlewniczej traktuje się jako niezgodność o charakterze powierzchniowym (widoczna zmiana struktury i wyglądu powierzchni, lokalne "przywarcie", zgrubienie lub nieregularność). Skoro efekt wady ujawnia się na zewnątrz, to najbardziej adekwatną i najszybszą metodą jej identyfikacji są oględziny zewnętrzne, czyli kontrola wizualna (VT). Pozwala ona potwierdzić obecność niezgodności, określić jej położenie, rozmiar w przybliżeniu oraz zdecydować, czy potrzebne są kolejne etapy kontroli.
Metody instrumentalne dobiera się zwykle wtedy, gdy podejrzewa się wady wewnętrzne lub gdy trzeba ocenić zasięg w głąb materiału:
- Badania magnetyczne są przeznaczone do wykrywania nieciągłości głównie na powierzchni i płytko pod powierzchnią, ale wymagają spełnienia warunków metody (m.in. związanych z własnościami materiału). Nie są pierwszym wyborem do "rozpoznania, co widać gołym okiem".
- Badania ultradźwiękowe są typową metodą do wykrywania i oceny nieciągłości w objętości elementu. Przy wadzie widocznej na powierzchni ich użycie jako pierwszego kroku jest zwykle nieuzasadnione organizacyjnie i ekonomicznie.
- Prześwietlanie promieniami X (radiografia) służy do obrazowania nieciągłości wewnętrznych. To metoda kosztowna i wymagająca organizacji stanowiska, więc nie stosuje się jej jako podstawowego narzędzia do identyfikacji prostych wad powierzchniowych.
Najważniejsza zasada egzaminacyjna: zaczynaj od najprostszej metody, która może ujawnić daną wadę. Dla wad powierzchniowych będzie to zwykle kontrola wizualna, a dopiero potem – w razie potrzeby – metody specjalistyczne do potwierdzania charakteru i zasięgu niezgodności.
