Jeżeli dwa źródła dźwięku znajdują się naprzeciwko siebie (czyli jedno "przed" mikrofonem, a drugie "za" mikrofonem), to najbardziej naturalnym wyborem jest mikrofon o charakterystyce ósemkowej, nazywanej też dwukierunkową. Taka charakterystyka ma dwa główne listki czułości: jeden skierowany do przodu, drugi do tyłu. Dzięki temu oba źródła mogą być rejestrowane jednym mikrofonem bez konieczności ustawiania ich po tej samej stronie.
Dodatkową korzyścią ósemki jest to, że posiada ona wyraźne minima czułości po bokach (w przybliżeniu pod kątami 90° i 270°). W praktyce pomaga to ograniczyć dźwięki niepożądane dochodzące z boków (np. odbicia, hałas z otoczenia) oraz ułatwia ustawienie mikrofonu tak, aby "odciąć" to, co znajduje się na bokach.
- Ósemkowa – poprawna, bo zbiera z przodu i z tyłu, co odpowiada ustawieniu źródeł naprzeciwko siebie.
- Kardioidalna – błędna w tym kontekście, bo jest głównie jednokierunkowa: preferuje przód, a tył tłumi. Drugie źródło za mikrofonem byłoby zarejestrowane słabiej i z inną barwą.
- Hiperkardioidalna – także zasadniczo preferuje przód; ma co prawda pewną czułość z tyłu, ale jest to mniejszy "listek" i nie daje symetrycznego nagrania dwóch osób po przeciwnych stronach mikrofonu.
- Maczugowa – nazwa nie jest standardową, powszechnie używaną charakterystyką kierunkową w podstawowym podziale (dookólna, kardioida, super/hiperkardioida, ósemka), więc nie opisuje właściwego rozwiązania dla dwóch źródeł ustawionych naprzeciw siebie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się układ "przód–tył" względem mikrofonu, myśl o dwóch kierunkach zbierania. To zwykle prowadzi do wyboru ósemki, a nie kardioidy.
