Ocena możliwości i ograniczeń podopiecznego w zaspokajaniu potrzeb opiera się w praktyce na rozpoznaniu, na ile osoba jest samodzielna w podstawowych czynnościach dnia codziennego (ADL). Do tego celu wykorzystuje się narzędzia oceny funkcjonalnej, a jednym z najbardziej znanych jest Indeks/Skala Barthel.
Odpowiedź "dokonać oceny funkcjonalnej na podstawie skali Barthel" jest trafna, ponieważ taka ocena:
- porządkuje informacje o sprawności w typowych aktywnościach (np. samoobsługa, poruszanie się),
- ułatwia określenie poziomu potrzeb opiekuńczych (gdzie potrzebna jest pomoc, a gdzie nadzór),
- stanowi punkt wyjścia do planowania wsparcia oraz monitorowania zmian w czasie.
Pozostałe propozycje nie są najlepszym wyborem jako pierwszy krok, gdy celem jest szybkie uchwycenie samodzielności:
- "dokonać analizy dokumentacji socjalnej" – dokumentacja bywa ważna, ale nie zastępuje bezpośredniej oceny sprawności i może nie odzwierciedlać aktualnego stanu.
- "określić problemy medyczne podopiecznego" – problemy zdrowotne wpływają na funkcjonowanie, jednak samo ich wyliczenie nie mówi jeszcze, jakie konkretne czynności podopieczny wykonuje samodzielnie.
- "ustalić diagnozę rodzinną" – sytuacja rodzinna jest istotna dla organizacji opieki, lecz nie jest bezpośrednią miarą zdolności do wykonywania ADL.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się ocena "możliwości i ograniczeń" w zaspokajaniu potrzeb, zwykle chodzi o ocenę funkcjonalną (ADL/IADL) i dobór zakresu pomocy, a nie o diagnozę medyczną czy analizę dokumentów.
