Ochrona gleby przed erozją opiera się głównie na utrzymaniu okrywy roślinnej i wzmocnieniu struktury gleby. Mieszanka traw i koniczyny czerwonej spełnia te cele, ponieważ trawy szybko tworzą zwarcie darniowe, a ich liczne, drobne korzenie silnie wiążą cząstki gleby. Koniczyna czerwona uzupełnia mieszankę: wytwarza rozbudowany system korzeniowy, zwiększa ilość resztek organicznych i wspiera żyzność, co stabilizuje agregaty glebowe.
W praktyce taka mieszanka ogranicza:
- erozję wodną – poprzez zmniejszenie uderzenia kropel deszczu o glebę, spowolnienie spływu oraz zwiększenie wsiąkania,
- erozję wiatrową – poprzez osłonięcie powierzchni i "sklejenie" gleby korzeniami oraz materią organiczną.
Pozostałe propozycje są mniej typowe dla bezpośredniej funkcji przeciwerozyjnej. Mieszanka roślin strączkowych uprawianych na nasiona może nie zapewniać równie trwałej, zwartej okrywy przy powierzchni gleby. Z kolei rośliny rzędowe o szerokiej rozstawie (jak kukurydza) przez znaczną część sezonu pozostawiają międzyrzędzia odsłonięte, co sprzyja rozbryzgowi gleby i spływowi. Zboża (np. owies i jęczmień) dają okrywę okresową, ale zwykle nie tworzą tak trwałego zadarnienia i stabilizacji jak wieloskładnikowa darń trawiasto-motylkowata.
Na egzaminie warto pamiętać zasadę: im bardziej zwarta okrywa i gęstsze korzenie przy powierzchni, tym lepsza ochrona przeciwerozyjna.
