W instalacji centralnego ogrzewania z obiegiem wymuszonym (pompowym) powietrze może przedostawać się do układu podczas napełniania, uzupełniania wody, nieszczelności po stronie ssawnej pompy lub w wyniku wydzielania gazów z wody. Skutkiem są m.in. hałasy, spadek wydajności pompy, niedogrzanie części instalacji oraz ryzyko przyspieszonej korozji.
Powietrze gromadzi się przede wszystkim w najwyższych punktach oraz w miejscach o małych prędkościach przepływu, dlatego końce (górne zakończenia) pionów zasilających są typowym miejscem montażu elementów odpowietrzających. Odpowiedź "samoczynne zawory odpowietrzające" jest właściwa, ponieważ takie urządzenia odprowadzają powietrze na bieżąco, bez konieczności każdorazowego działania obsługi. Ułatwia to rozruch i późniejszą eksploatację, zwłaszcza w instalacjach o wielu pionach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "ręczne zawory odpowietrzające" – wymagają okresowej obsługi (odkręcania i zamykania) i są typowe dla punktów przy odbiornikach (np. przy grzejnikach) lub miejsc, gdzie jest łatwy dostęp serwisowy. Na końcach pionów w budynku regularna obsługa bywa niepraktyczna, a odpowietrzanie powinno następować samoczynnie.
- "tzw. fajki odpowietrzające" – jest to określenie potoczne, niejednoznaczne i może oznaczać różne rozwiązania warsztatowe. W pytaniu egzaminacyjnym oczekuje się jednoznacznej armatury o określonej funkcji i zasadzie działania.
- "zbiorniki odpowietrzające" – nie stanowią standardowej armatury montowanej na końcach pionów zasilających w typowej instalacji c.o. Ich funkcja i miejsce w układzie nie odpowiadają prostemu zadaniu ciągłego odpowietrzania pionów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się "końce pionów" lub "najwyższe punkty instalacji", szukaj rozwiązań, które odpowietrzają układ ciągle i bezobsługowo, czyli odpowietrzników samoczynnych.
