Powidok to wrażenie wzrokowe utrzymujące się po zniknięciu bodźca. W praktyce wyróżnia się powidok dodatni (o "tym samym znaku" jasności/koloru co bodziec) oraz powidok ujemny, w którym częściej obserwuje się odwrócenie jasności i/lub barw w kierunku dopełniającym. Mechanizm wynika głównie z adaptacji: część receptorów i torów neuronalnych ulega czasowemu "zmęczeniu", a układ wzrokowy silniej reaguje na różnice (kontrast) niż na stały poziom luminancji.
Aby sprzyjać odwróceniu powidoku dodatniego w ujemny i jednocześnie utrzymać to wrażenie dłużej, sensowne jest zastosowanie migającego światła oświetlającego jednolitą powierzchnię. Jednorodne pole ogranicza wpływ konturów i bodźców kształtowych, a migotanie dostarcza powtarzalnej, rytmicznej stymulacji, która może podtrzymywać aktywność percepcyjną bez "nadpisywania" powidoku nowymi szczegółami obrazu.
Odpowiedź "centrofor z zjawiskiem Haidingera" odnosi się do zjawisk polaryzacyjnych i kontroli fiksacji/ustawienia, a nie do typowego mechanizmu zmiany znaku powidoku. To inna klasa bodźców niż proste sterowanie adaptacją luminancyjną.
Odpowiedź "stymulator wzrokowy Campbella" (stymulacja wzrokowa) może kojarzyć się ze stymulacją układu wzrokowego, jednak samo urządzenie i jego protokoły nie są jednoznacznie ukierunkowane na odwracanie i długotrwałe utrzymywanie powidoku; pytanie dotyczy konkretnego efektu psychofizycznego, dla którego kluczowe są warunki bodźca (migotanie + jednorodne pole).
Odpowiedź "lokalizator świetlno-dźwiękowy" służy przede wszystkim do kierowania uwagi/reakcji lokalizacyjnych, często z komponentą słuchową, a nie do modulacji powidoków poprzez adaptację fotoreceptorów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy powidoków, szukaj odpowiedzi opisujących właściwości bodźca (luminancja, jednorodność tła, migotanie), a nie nazw aparatury o innych funkcjach (polaryzacja, lokalizacja, trening fiksacji).
