Do określenia rodzaju (typu) otyłości w praktyce opisowej i konsultacyjnej wykorzystuje się metody oparte o pomiary antropometryczne, czyli proste pomiary ciała. Klasycznym narzędziem jest wskaźnik WHR (waist-to-hip ratio) – iloraz obwodu talii i obwodu bioder. Ponieważ porównuje on proporcje tych dwóch obwodów, pozwala wnioskować o rozmieszczeniu tkanki tłuszczowej, a więc o typie sylwetki/otyłości (np. przewaga odkładania w okolicy brzucha vs w okolicy bioder i ud).
Odpowiedź "wskaźnika WHR" jest właściwa, bo dotyczy wskaźnika, który właśnie klasyfikuje otyłość według dystrybucji tkanki tłuszczowej, a nie tylko jej ilości.
Pozostałe propozycje nie pasują do celu pytania:
- Termografia jest metodą obrazowania rozkładu temperatury powierzchni ciała. Może wspierać ocenę mikrokrążenia lub stanów zapalnych, ale nie jest standardową metodą do określania typu otyłości na podstawie proporcji ciała.
- Diaskopia to technika ucisku skóry (np. szkiełkiem) używana w ocenie zmian skórnych (blanszowanie), a nie w analizie rozmieszczenia tkanki tłuszczowej.
- Bioimpedancja elektryczna służy głównie do szacowania składu ciała (np. udziału tkanki tłuszczowej i beztłuszczowej masy ciała). To informacja o ilości/kompozycji, natomiast pytanie dotyczy "rodzaju" otyłości, czyli jej rozmieszczenia, do czego bezpośrednio lepiej pasuje wskaźnik oparty o obwody.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "rodzaj/typ otyłości", szukaj odpowiedzi opartej o proporcje (talia–biodra), a gdy "zawartość tkanki tłuszczowej" – wtedy częściej pojawiają się metody składu ciała, takie jak bioimpedancja.
