W rozkładzie termicznym (NH4)2Cr2O7 powstaje głównie zielony tlenek chromu(III) Cr2O3, a także para wodna i azot. W praktyce laboratoryjnej kluczowe jest pytanie, czy w stałym produkcie nie pozostała domieszka substratu, czyli dichromianu(VI) amonu.
Dichromiany(VI) mają charakterystyczną barwę pomarańczową i (w porównaniu z Cr2O3) mogą przechodzić do roztworu wodnego, barwiąc go. Dlatego prostym kryterium oceny zakończenia reakcji jest próba: dodać niewielką ilość otrzymanego preparatu do wody i obserwować, czy pojawia się pomarańczowe zabarwienie. Brak takiego zabarwienia wskazuje, że nie ma istotnej ilości nieprzereagowanego Cr(VI), czyli reakcja przebiegła prawidłowo.
Pozostałe odpowiedzi są mylące z następujących powodów:
- Stwierdzenie, że "ocena jest niepotrzebna, bo produkty są gazami" jest nieprawdziwe: Cr2O3 jest ciałem stałym, a właśnie w tej fazie może pozostać domieszka substratu.
- Wskazanie, że "nie powinny być widoczne pomarańczowe kryształy" jest mniej wiarygodnym kryterium. Niewielkie ilości dichromianu mogą nie tworzyć łatwo widocznych kryształów lub mogą być rozproszone, dlatego test z wodą jest czulszy obserwacyjnie.
- Teza, że "taka reakcja zawsze biegnie do końca" to błąd uogólnienia. W praktyce przebieg zależy od warunków (ilości, ogrzewania, mieszania, strat ciepła), więc kontrola pozostałości substratu jest uzasadniona.
Wniosek: najpewniejsza w podanych odpowiedziach jest metoda oparta na obserwacji barwy wody po kontakcie z produktem, bo bezpośrednio wykrywa ewentualny pozostały dichromian(VI).
