KWALIFIKACJA MED3 + MED14 - CZERWIEC 2019

U pacjenta unieruchomionego w łóżku oddech bywa spłycony, kaszel słabszy, a wydzielina ma tendencję do zalegania. Taki zastój w drogach oddechowych sprzyja niedodmie oraz kolonizacji drobnoustrojami, co zwiększa ryzyko zapalenia płuc. Dlatego profilaktyka koncentruje się na poprawie wentylacji i ułatwieniu ewakuacji wydzieliny.

Odpowiedź "oklepać klatkę piersiową i zachęcić do wykonania ćwiczeń oddechowych" trafia w oba cele:

• oklepywanie (stosowane w odpowiednich warunkach i przy braku przeciwwskazań) może ułatwiać odrywanie i przemieszczanie wydzieliny, co wspiera odkrztuszanie,
• ćwiczenia oddechowe pogłębiają oddech, poprawiają ruchomość klatki piersiowej i mogą zwiększać upowietrznienie pęcherzyków.

Pozostałe propozycje są mniej trafne jako profilaktyka zapalenia płuc:

• "oklepać klatkę piersiową i nakłonić do pozostawania w pozycji bocznej" – samo utrzymywanie jednej pozycji nie jest właściwą strategią; w profilaktyce ważniejsza jest regularna zmiana ułożenia i aktywizacja oddechowa. Długie pozostawanie w jednej pozycji może też pogarszać wentylację części płuc.
• "zmierzyć temperaturę ciała i zachęcić do zmiany pozycji w łóżku" – zmiana pozycji jest korzystna, ale pomiar temperatury jest czynnością kontrolną (wykrywa problem), a nie działaniem zapobiegającym. Sama kontrola nie usuwa przyczyny zalegania wydzieliny.
• "zmierzyć temperaturę ciała i nakłonić do wykonania gimnastyki oddechowej" – ćwiczenia oddechowe są właściwym elementem, jednak pomiar temperatury nadal nie stanowi profilaktyki; w pytaniu oczekuje się zestawu działań ukierunkowanych bezpośrednio na układ oddechowy.

W praktyce opiekun medyczny powinien zawsze działać w ramach swoich kompetencji, uwzględniać stan chorego oraz przeciwwskazania (np. ból, świeże urazy, nasilona duszność) i w razie niepokojących objawów zgłaszać je personelowi medycznemu.