Jonoforeza jest zabiegiem elektroleczniczym, w którym prąd stały ułatwia wprowadzenie jonów substancji leczniczej do tkanek. Kluczowy mechanizm jest prosty: ładunki jednoimienne się odpychają, a różnoimienne przyciągają.
W jonoforezie jodowej w stomatologii istotne jest, w jakiej postaci występuje substancja czynna. Jod w roztworach używanych do jonoforezy traktuje się jako źródło anionów jodkowych (I-), czyli jonów ujemnych. Skoro wprowadzane jony są ujemne, to aby "wepchnąć" je w głąb tkanek zęba, należy umieścić je pod katodą, czyli elektrodą podłączoną do bieguna ujemnego. Katoda odpycha aniony i ułatwia ich migrację do kanalików zębinowych oraz w kierunku okolicy okołowierzchołkowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "igłową do bieguna dodatniego" – biegun dodatni (anoda) przyciąga aniony, więc zamiast je odpychać w głąb tkanek, "ściągałby" je w stronę elektrody. To osłabia lub niweczy efekt zabiegu katodowego.
- "łyżkową do bieguna ujemnego" – nawet przy właściwej polaryzacji, wybór elektrody łyżkowej jest nieadekwatny do pracy w kanale korzeniowym. Elektroda łyżkowa służy do zastosowań bardziej powierzchownych/zewnętrznych, a w jonoforezie wewnątrzkanałowej potrzebna jest elektroda igłowa.
- "łyżkową do bieguna dodatniego" – łączy dwa typowe błędy jednocześnie: niewłaściwą polaryzację dla anionów oraz niewłaściwy typ elektrody do aplikacji w kanale.
W praktyce asystentka stomatologiczna powinna zwrócić uwagę na dwa elementy: znak bieguna wynikający z rodzaju jonów oraz dobór końcówki elektrody odpowiedniej do miejsca podania (kanał korzeniowy). Najczęstsze pomyłki wynikają z automatycznego kojarzenia "zabiegu" z "plusem" albo z przeoczenia słowa "katodowa".