KWALIFIKACJA ELM2 - CZERWIEC 2018

Końcówka tulejkowa to metalowa tuleja zaciskana na odizolowanej lince.

Stosuje się ją, aby związać druciki w jednolity zakończony "pin", ułatwić montaż w zacisku oraz poprawić pewność styku (mniej rozpleceń, mniejsze ryzyko poluzowania i grzania połączenia).

Goła linka może się rozpleść, a część drucików może zostać ucięta lub wypchnięta spod docisku.

To zmniejsza efektywny przekrój w miejscu styku, zwiększa opór połączenia i może powodować nagrzewanie, spadki napięcia oraz niestabilne działanie urządzenia.

Tulejkę dobiera się do przekroju żyły (mm²) oraz do liczby żył wkładanych razem w jeden zacisk.

W praktyce korzysta się z tabel producenta tulejek i narzędzia zaciskającego. Zbyt mała tulejka nie obejmie linki, a zbyt duża da luźne połączenie.

Najpierw odizoluj przewód na wymaganą długość, następnie wsuń linkę do tulejki do oporu i zaciśnij odpowiednimi szczypcami do tulejek.

Po zaciśnięciu tulejka nie powinna się obracać ani zsuwać. Unikaj zaciskania "kombinerkami", bo daje to słaby, niepowtarzalny efekt.

Najczęściej tulejki stosuje się dla żył wielodrutowych w zaciskach, w których docisk może rozpleść linkę.

W niektórych złączach sprężynowych producent dopuszcza bezpośrednie podłączenie linki, ale na egzaminie bezpieczna zasada brzmi: linka + kostka zaciskowa = tulejka i poprawne zaciskanie.

Nie jest to standardowy sposób poprawiania styku w kostkach zaciskowych, bo materiał o właściwościach izolacyjnych może pogorszyć kontakt elektryczny.

Na egzaminie skup się na poprawnym przygotowaniu przewodu: odizolowanie, dobór tulejki, prawidłowe zaciskanie i solidne dokręcenie/zamek zacisku.

Typowe błędy to: zbyt krótkie lub zbyt długie odizolowanie, brak tulejki, niewłaściwy rozmiar tulejki oraz złe narzędzie do zaciskania.

W efekcie przewód może mieć słaby docisk, druciki mogą wystawać, a połączenie może się grzać lub luzować po czasie.

Tylko w złączach przeznaczonych do przebijania izolacji (IDC) lub w innych rozwiązaniach, które są zaprojektowane do takiego montażu.

Typowa kostka zaciskowa wymaga zdjęcia izolacji, aby metal przewodu stykał się z elementem zacisku. W przeciwnym razie nie ma przewodzenia.

Najczęstsze skutki to wzrost rezystancji styku, nagrzewanie zacisku, sporadyczne przerwy w zasilaniu i trudne do diagnozy usterki.

W skrajnych przypadkach może dojść do nadtopień izolacji, uszkodzeń złącza i spadku bezpieczeństwa użytkowania urządzenia.

Wielodrutowy przewód (linka) po zdjęciu izolacji składa się z wielu cienkich drucików, a nie z jednego litego rdzenia.

Jeśli widzisz wiązkę drucików, to jest sygnał, że do typowych zacisków śrubowych/listw warto użyć tulejki, aby druciki nie rozchodziły się pod dociskiem.