Do sporządzenia roztworu o zadanym stężeniu molowym wykorzystuje się zależności:
c = n/V oraz n = m/M, skąd po podstawieniu wynika m = c·V·M.
W tym zadaniu: c = 0,1 mol/dm3, a typowa objętość kolby w poprawnej procedurze to 100 cm3, czyli 0,100 dm3. Najpierw wykonuje się więc przeliczenie jednostek objętości, bo właśnie ono najczęściej decyduje o wyniku.
Następnie obliczamy masę substancji:
m = c · V · M
m = 0,1 mol/dm3 · 0,100 dm3 · 169,8 g/mol
m = 1,698 g
Odpowiedź z masą 1,698 g i kolbą 100 cm3 jest poprawna, bo daje dokładnie 0,0100 mola w 0,100 dm3, czyli 0,1 mol/dm3.
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami" rachunkowymi:
- Użycie kolby 1000 cm3 przy tej samej masie 1,698 g daje roztwór 10 razy bardziej rozcieńczony (zbyt małe stężenie), bo objętość jest większa.
- Masa 16,98 g przy 100 cm3 daje roztwór 10 razy bardziej stężony (błąd przecinka / rzędu wielkości).
- Masa 169,80 g jest nielogicznie duża jak na typowe przygotowanie 0,1 M i sugeruje pomylenie masy molowej z masą potrzebną do sporządzenia roztworu.
W praktyce laboratoryjnej, po obliczeniu masy, odważa się sól, przenosi ilościowo do kolby miarowej, rozpuszcza w niewielkiej ilości wody destylowanej, a dopiero na końcu dopełnia do kreski i miesza.
