Rekonstrukcja zniszczonego zdjęcia w praktyce oznacza: (1) wykonanie możliwie wiernej kopii cyfrowej, a następnie (2) retusz i odtwarzanie ubytków w edytorze.
Do takiej pracy właściwe jest oprogramowanie do grafiki rastrowej, ponieważ fotografia jest zbiorem pikseli. Narzędzia typowe dla edycji rastrowej (np. klonowanie, "łatki", pędzle korygujące, praca na warstwach) pozwalają usuwać zarysowania, plamy, zagniecenia i rekonstruować fragmenty obrazu na poziomie detalu tonalnego.
Drugim kluczowym elementem jest skaner optyczny, bo aby naprawiać zdjęcie w komputerze, trzeba je najpierw zdigitalizować. Skaner rejestruje obraz odbitki (lub innego materiału płaskiego) jako plik rastrowy, który potem można poddać obróbce.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- Ploter laserowy to urządzenie do wydruku/rysunku technicznego lub dużych formatów, nie do pozyskiwania obrazu ze zdjęcia. Nie zastępuje skanera w procesie digitalizacji.
- Ploter grawerujący służy do obróbki materiałów (grawerowania/wycinania), a nie do rejestracji fotografii. Dodatkowo grafika wektorowa opisuje kształty, a nie pikselową strukturę zdjęcia.
- Skaner przestrzenny (3D) pozyskuje geometrię obiektów, co nie jest potrzebne do naprawy płaskiej fotografii. Rekonstrukcja zdjęcia dotyczy informacji 2D (kolor, jasność, szczegół), więc właściwy jest skaner optyczny i edycja rastrowa.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pojawia się słowo "zdjęcie/fotografia", niemal zawsze myśl o rastrze. Gdy mowa o "zniszczonej odbitce", pierwszym krokiem jest skan (pozyskanie pliku), a dopiero potem retusz.
