Pomiar rezystancji omomierzem wykonuje się przy odłączonym zasilaniu. Po zwarciu łączników P1 i P2 omomierz "widzi" odbiorniki podłączone między przewodem fazowym i neutralnym zgodnie ze schematem.
Dla żarówki 40 W zasilanej napięciem 230 V można oszacować rezystancję ze wzoru wynikającego z zależności mocy: R = U² / P. Zatem dla jednej żarówki:
R1 = 230² / 40 ≈ 1322,5 Ω.
Na schemacie są dwie identyczne żarówki połączone równolegle, więc rezystancja zastępcza wynosi:
Rz = R1 / 2 ≈ 661 Ω.
Wynik pomiaru około 660 Ω jest zbieżny z obliczeniami (typowo dopuszcza się pewne odchyłki związane z tolerancją elementów i metodą pomiaru). To uzasadnia wniosek: "Obwód połączony jest prawidłowo."
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Wynik pomiaru rezystancji został odczytany nieprawidłowo." – w treści podano konkretną wartość około 660 Ω, która dodatkowo pasuje do obliczeń. Brak jest przesłanki, że odczyt był błędny.
- "W obwodzie zastosowano żarówki o napięciu znamionowym 24 V." – zastosowanie żarówek na 24 V w instalacji 230 V byłoby rażącym błędem doboru. Taki odbiornik miałby inną rezystancję znamionową (wynikającą z innego U i P) i zwykle nie dałby wyniku zgodnego z 660 Ω dla dwóch sztuk 40 W/230 V połączonych równolegle.
- "W obwodzie wykonano dodatkowe połączenia..." – dodatkowe, nieujawnione gałęzie równoległe zwykle zmniejszają rezystancję zastępczą poniżej wartości oczekiwanej. Skoro wynik jest zgodny z obliczeniami, nie ma podstaw do takiego wniosku.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach tego typu najpierw policz oczekiwaną rezystancję odbiorników z mocy i napięcia, a potem porównaj ją z wynikiem pomiaru. To najszybszy sposób weryfikacji poprawności połączeń.
