W trwałej ondulacji chemicznej zmiana kształtu włosa jest możliwa dzięki czasowej modyfikacji struktury keratyny. Kluczowe znaczenie mają wiązania dwusiarczkowe (S–S), które stabilizują naturalny skręt lub prostą formę włosa.
Preparaty ondulujące oparte na związkach tioglikolowych (np. kwas tioglikolowy lub częściej jego pochodne/sole) pełnią funkcję reduktora. Oznacza to, że wprowadzają warunki redukujące, które prowadzą do osłabienia/rozerwania części wiązań S–S w keratynie. Dzięki temu włos staje się podatny na uformowanie (np. na wałkach) w nowy kształt.
Po etapie redukcji następuje zwykle etap utrwalania, w którym stosuje się środek o działaniu utleniającym (oksydant), aby ponownie wytworzyć wiązania stabilizujące nową formę włosa. Z tego powodu odpowiedź oksydantu nie pasuje do roli kwasu tioglikolowego w preparacie ondulującym.
- Reduktor – prawidłowo: odpowiada za etap redukcji wiązań w keratynie, umożliwiając zmianę kształtu.
- Oksydant – nie: typowy dla utrwalacza, a nie dla preparatu ondulującego w klasycznym ujęciu procesu.
- Katalizator – nie: katalizator przyspiesza reakcję, ale nie jest tu opisywaną "rolą" składnika odpowiedzialnego za redukcję wiązań we włosie.
- Koenzym – nie: termin dotyczy biochemii i działania enzymów, a nie funkcji substancji aktywnej w kosmetyku do ondulacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się trwała ondulacja i "tioglikolowy", najczęściej testowana jest zależność tioglikolowy = redukuje, natomiast utrwalacz = utlenia.
