W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, że o jakości wydruku decyduje liczba pikseli przypadająca na fizyczny rozmiar odbitki. Jeśli docelowy wydruk ma mieć 300 dpi (w praktyce: 300 punktów/pikseli na cal w docelowym rozmiarze), to obraz przeznaczony do druku 10 × 15 cm musi mieć w przybliżeniu:
- 10 cm = 10/2,54 cala ≈ 3,94 cala, więc potrzeba ok. 3,94 × 300 ≈ 1182 piksele na krótszym boku,
- 15 cm = 15/2,54 cala ≈ 5,91 cala, więc potrzeba ok. 5,91 × 300 ≈ 1773 piksele na dłuższym boku.
Teraz porównujemy to z obrazem po skanowaniu. Skanujemy odbitkę 20 × 30 cm, ale finalnie ma powstać wydruk 10 × 15 cm. To oznacza, że wymiary liniowe zostaną zmniejszone dokładnie 2× (20→10 oraz 30→15). Przy zmniejszeniu 2× liczba pikseli "na cal" w wydruku rośnie 2×, bo te same piksele upychamy na mniejszej powierzchni.
Dlatego, aby po zmniejszeniu uzyskać 300 dpi w docelowym rozmiarze, wystarczy zeskanować z połową tej wartości: 300/2 = 150 ppi. To daje w skanie ok. 7,87 cala × 150 ≈ 1180 pikseli na 20 cm oraz 11,81 cala × 150 ≈ 1770 pikseli na 30 cm, czyli dokładnie tyle, ile potrzeba do 10 × 15 cm przy 300 dpi.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "75 ppi" — po zmniejszeniu 2× dałoby efektywnie ok. 150 na cal w wydruku, czyli wyraźnie mniej niż wymagane 300; detaliczność wydruku spadnie lub konieczna będzie mocna interpolacja.
- "300 ppi" — byłoby to ustawienie "na zapas"; po zmniejszeniu 2× dałoby ok. 600 na cal w wydruku. Nie jest to minimalna wymagana rozdzielczość, a plik i czas skanowania rosną bez potrzeby.
- "600 ppi" — tym bardziej przewymiarowane; sensowne jedynie w szczególnych przypadkach (np. duże kadrowanie, archiwizacja), ale nie jako minimalne wymaganie do wskazanego wydruku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy docelowy format jest mniejszy od skanowanego w proporcji 2×, wymagana rozdzielczość skanowania jest mniejsza w tej samej proporcji. Zawsze myśl w kategoriach: "ile pikseli potrzebuję na finalny wydruk?".
