Pomiar rezystancji omomierzem polega na tym, że miernik sam wymusza niewielki prąd (lub napięcie) pomiarowy i na tej podstawie wyznacza rezystancję badanego obiektu. Z tego powodu warunkiem poprawnego pomiaru jest to, aby mierzony obwód był odłączony od źródeł zasilania i od urządzeń, które mogą wprowadzać własne napięcia lub sygnały.
Odpowiedź "pętla powinna być odłączona od centrali." jest właściwa, ponieważ centrala (lub urządzenia po stronie sieci) mogą podawać na parę miedzianą napięcie zasilające/sterujące albo sygnały testowe. Obecność takiego napięcia powoduje:
- ryzyko błędnego wyniku (omomierz nie mierzy już "czystej" rezystancji przewodów),
- ryzyko uszkodzenia miernika lub zadziałania zabezpieczeń wejściowych,
- brak porównywalności pomiaru z wartościami oczekiwanymi dla samej pary przewodów.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są poprawne:
- "dwie żyły powinny być uziemione." — uziemianie nie jest warunkiem pomiaru rezystancji żył omomierzem. Co więcej, może zmienić warunki pomiaru (tworzyć dodatkowe drogi prądowe) i utrudnić interpretację, zwłaszcza gdy celem jest sprawdzenie rezystancji samej pary.
- "pętla powinna być zasilona napięciem z centrali." — to jest przeciwne do wymagań omomierza. Pomiar rezystancji wykonuje się w obwodzie bez zasilania i bez obcych napięć.
- "do żył powinien być doprowadzony sygnał z generatora testowego." — generator testowy wykorzystuje się w innych badaniach (np. identyfikacja pary, testy transmisyjne), a nie w klasycznym pomiarze rezystancji omomierzem, który wymaga odłączenia od zewnętrznych sygnałów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "omomierz", to domyślnie zakładaj brak zasilania i brak sygnałów na badanym elemencie. Najpierw "odłącz", dopiero potem "mierz".
