Postsynchronizacja (ADR) polega na ponownym nagraniu dialogów w studiu po zakończeniu zdjęć. Żeby aktor mógł odtworzyć swoje kwestie w sposób wiarygodny i technicznie poprawny, potrzebuje materiału referencyjnego (tzw. guide track), czyli tego, co zostało powiedziane na planie.
Dlatego właściwym przygotowaniem jest nagranie/"taśma" z dialogami nagranymi na planie. Taki materiał pozwala:
- zachować tempo wypowiedzi i pauzy,
- utrzymać intonację i emocje zgodne z grą aktorską z planu,
- dopasować synchronizację labialną (ruch warg) do obrazu,
- ustalić precyzyjny moment wejścia kwestii (w praktyce często z użyciem kodu czasowego).
Odpowiedź "podkładem muzycznym" jest błędna, bo muzyka nie zawiera wzorca mowy: nie da się na jej podstawie odtworzyć artykulacji i długości dialogu.
Odpowiedź "playbackami" również nie spełnia celu ADR: playback dotyczy najczęściej odtwarzania wcześniej przygotowanego nagrania (np. wokalu/muzyki) i nie zastępuje ścieżki dialogowej, która ma być punktem odniesienia dla mówionych kwestii.
Odpowiedź "efektami synchronicznymi i niesynchronicznymi" jest niepoprawna, bo efekty dźwiękowe (foley, ambience itp.) nie dostarczają informacji o treści i rytmie wypowiedzi. Mogą być ważne w postprodukcji, ale nie są podstawą do nagrania postsynchronów dialogowych.
W skrócie: bez dialogów z planu nie ma wiarygodnego odniesienia do tego, co aktor ma zagrać i kiedy ma to powiedzieć, więc nie da się wykonać postsynchronów na oczekiwanym poziomie jakości.
