Przy doborze metody wykonania uzębień należy rozumieć, jak powstaje zarys zęba i jakie są typowe zastosowania poszczególnych technologii.
Frezowanie obwiedniowe (tzw. hobbing) polega na kształtowaniu zarysu zębów w sposób ciągły: narzędzie i przedmiot wykonują skojarzone ruchy, a profil zęba jest "generowany" (obwiedniowo), a nie kopiowany jednorazowo. Z tego powodu metoda ta jest bardzo często dobierana do uzębień zewnętrznych wykonywanych na wałkach i kołach zębatych, szczególnie w produkcji seryjnej.
Dłutowanie Fellowsa jest inną metodą nacinania uzębień, w której narzędzie wykonuje ruch posuwisto-zwrotny. Stosuje się je w praktyce w sytuacjach, gdy ta technologia jest korzystna lub konieczna (np. przy określonych ograniczeniach dostępu narzędzia i geometrii), ale nie jest to metoda "pierwszego wyboru" dla typowych uzębień zewnętrznych na wałku, gdy możliwe jest frezowanie obwiedniowe.
Przepychanie i przeciąganie są procesami, w których narzędzie wieloostrzowe przechodzi przez/po detalu (zwykle wzdłużnie). Wykorzystuje się je głównie do wykonywania określonych profili (np. rowków, wielowypustów, otworów o profilu) wtedy, gdy narzędzie może przejść przez obrabianą powierzchnię w sposób ciągły. Nie są to standardowe, podstawowe metody do wykonywania typowych uzębień zewnętrznych na wałku.
Dlatego poprawną odpowiedzią jest frezowanie obwiedniowe, a pozostałe odpowiedzi reprezentują technologie o innym mechanizmie pracy i typowych zastosowaniach.
