Wykrywanie pęknięć na powierzchni wirnika pompy wymaga metody, która jest czuła na niezgodności otwarte na powierzchnię (np. rysy, pęknięcia, porowatość powierzchniowa). Właśnie do tego celu stosuje się badanie penetracyjne – w pytaniu nazwane "metodą wnikania". Zasada polega na tym, że ciecz penetracyjna wnika do wąskich szczelin, a po usunięciu nadmiaru i zastosowaniu wywoływacza ujawnia wskazania w miejscach nieciągłości.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do wskazanego celu?
- Metoda echa (ultradźwiękowa) polega na analizie odbić fali od granic ośrodków i nieciągłości. Jest bardzo przydatna do wykrywania wad wewnętrznych, ale typowe pęknięcia powierzchniowe mogą być trudniejsze do oceny bez odpowiedniego przygotowania, doboru głowic i geometrii elementu.
- Metoda cienia (również kojarzona z technikami falowymi) opiera się na obserwacji osłabienia sygnału za przeszkodą/nieciągłością. Podobnie jak wyżej, częściej wiąże się ją z detekcją nieciągłości w objętości materiału, a nie z drobnymi, otwartymi pęknięciami na powierzchni.
- Metoda radiologiczna (RT) wykorzystuje promieniowanie do obrazowania różnic gęstości i grubości. Świetnie ujawnia niektóre wady objętościowe, ale nie jest metodą pierwszego wyboru do cienkich pęknięć powierzchniowych, szczególnie gdy szczelina jest wąska i ustawiona niekorzystnie do kierunku wiązki.
W praktyce eksploatacji maszyn okrętowych dobór metody NDT zaczyna się od pytania: czy wada jest powierzchniowa, czy wewnętrzna? Dla wad powierzchniowych najczęściej rozważa się metody penetracyjne (PT) lub magnetyczno-proszkowe (MT – gdy materiał jest ferromagnetyczny). Dla wad wewnętrznych częściej stosuje się UT lub RT.
