Owijanie części nadziemnej roślin stosuje się, aby ograniczyć skutki mrozu, wysuszającego wiatru i wahań temperatury. Kluczową cechą dobrego materiału osłonowego jest przepuszczalność powietrza i pary wodnej (tzw. "oddychalność"). Roślina i jej tkanki "pracują" także zimą: zachodzą minimalne procesy metaboliczne, a w cieplejsze dni pojawia się wilgoć z parowania.
Odpowiedź "Folii." jest właściwa, ponieważ folia (zwłaszcza szczelna) tworzy barierę, pod którą łatwo dochodzi do kondensacji pary wodnej. Skutkiem może być długotrwałe zawilgocenie kory i pędów, a następnie uszkodzenia fizjologiczne, rozwój pleśni lub gnicie. Dodatkowo w słoneczne zimowe dni pod folią może okresowo wzrosnąć temperatura, a po spadku temperatury pojawia się stres termiczny.
Materiał "Juty." jest typowym przykładem okrycia, które ogranicza wiatr i częściowo izoluje, a przy tym zwykle pozwala na wymianę powietrza. Dlatego bywa stosowany do osłaniania pni, koron czy roślin wrażliwych na wysuszanie.
"Słomy." używa się jako materiału izolacyjnego w osłonach i chochołach; jest przewiewna, tworzy warstwę powietrzną i może chronić przed mrozem (choć wymaga poprawnego założenia, aby nie zawilgacała roślin).
"Papieru." także można użyć jako tymczasowej osłony (np. w formie osłon przeciwwiatrowych), bo zwykle nie jest tak szczelny jak folia. W praktyce trzeba jednak uważać na jego trwałość i przemakanie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy materiału, którego nie należy stosować do owijania, szukaj opcji, która jest najbardziej szczelna i może powodować zaparzenie (brak wentylacji + wilgoć). To typowy mechanizm odróżniający folię od materiałów naturalnych.
