Opis sytuacji wskazuje, że opiekunka nie tyle prowadzi działania wyłącznie "w sprawie" podopiecznej w sensie dokumentowania i planowania pomocy, ile przede wszystkim organizuje realne wsparcie w najbliższym otoczeniu podopiecznej. Zorganizowanie pomocy sąsiedzkiej polega na wykorzystaniu zasobów środowiska lokalnego (osób z sąsiedztwa), aby w święta i dni wolne zapewnić opiekę i bezpieczeństwo.
To odpowiada logice metody środowiskowej: punktem ciężkości jest środowisko życia osoby, jej sieć kontaktów i dostępne zasoby w otoczeniu. W praktyce oznacza to koordynowanie wsparcia nieformalnego, wzmacnianie sieci pomocy oraz takie zorganizowanie opieki, by była ciągła także wtedy, gdy standardowe formy wsparcia są ograniczone (np. w dni wolne).
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisu:
- "Pracy z rodziną." – ta metoda koncentruje się na funkcjonowaniu rodziny jako systemu i na wzmacnianiu jej kompetencji opiekuńczych. W opisie źródłem wsparcia są sąsiedzi, a nie rodzina, więc akcent nie jest rodzinny.
- "Indywidualnego przypadku." – metoda ta dotyczy pracy z jednostką, często poprzez diagnozę sytuacji, plan pomocy i monitorowanie realizacji. Choć działania są ukierunkowane na jedną osobę, kluczowy element zadania to uruchomienie zasobów środowiska (sąsiedztwa), co przesuwa odpowiedź w stronę pracy środowiskowej.
- "Grupową." – metoda grupowa wymaga pracy z grupą jako narzędziem zmiany/ wsparcia (np. grupa wsparcia, trening umiejętności). Tu nie ma oddziaływania na grupę; jest konkretne zorganizowanie opieki przez osoby z otoczenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa kluczowe typu sąsiedzi, środowisko lokalne, społeczność, zasoby otoczenia, sieć wsparcia, najczęściej chodzi o metodę środowiskową.
