Opisane zachowanie (płacz, niepokój, chodzenie po sali, pobudzenie) jest typową ostrą reakcją emocjonalną na trudną wiadomość, zwłaszcza gdy dotyczy nowotworu i konieczności operacji. W takiej sytuacji opiekun medyczny powinien działać dwutorowo: zgłosić pielęgniarce obserwowane objawy oraz zapewnić pacjentce podstawowe wsparcie emocjonalne.
Najbardziej adekwatne jest przeprowadzenie rozmowy wspierającej, ponieważ jej celem jest zmniejszenie poczucia osamotnienia, uporządkowanie emocji i obniżenie napięcia. W praktyce oznacza to m.in. spokojną obecność, aktywne słuchanie, krótkie pytania otwarte, parafrazę i normalizację reakcji (bez oceniania), a także zachęcenie do skorzystania z pomocy pielęgniarki lub psychologa, jeśli napięcie narasta.
Odpowiedź "trening autogenny Schultza" jest nieadekwatna w tej sytuacji, bo jest to ustrukturyzowana technika relaksacyjna wymagająca instruktażu, warunków i gotowości pacjentki do ćwiczeń. W ostrym kryzysie emocjonalnym pacjentka może nie być w stanie skoncentrować się na treningu.
Odpowiedź "trening Jacobsona" (progresywna relaksacja mięśni) również wymaga zaplanowania i wprowadzenia. Nie jest to pierwsza interwencja przy silnym pobudzeniu i płaczu, gdy priorytetem jest bezpieczeństwo i wsparcie oraz szybkie przekazanie informacji pielęgniarce.
Odpowiedź "rozmowa o przebiegu operacji" jest ryzykowna, ponieważ wchodzi w obszar szczegółowej informacji medycznej, która powinna być spójna z przekazem lekarza i prowadzona przez uprawnione osoby. W tym momencie kluczowe jest wsparcie emocjonalne, a kwestie merytoryczne można omówić później z personelem medycznym w odpowiednich warunkach.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się objawy silnego lęku/rozpaczy, a pacjent dopiero co otrzymał trudną informację, najczęściej szukamy odpowiedzi związanej z komunikacją wspierającą oraz zgłoszeniem objawów osobie odpowiedzialnej (np. pielęgniarce), a nie z technikami relaksacji lub edukacją medyczną.
