Części recepty w klasycznym (łacińskim) ujęciu mają różne funkcje. Praescriptio (Ordinatio) odpowiada za wskazanie, jaki produkt leczniczy ma zostać sporządzony lub wydany.
Dlatego w Praescriptio znajduje się:
- skład leku recepturowego – czyli wykaz substancji (np. substancji czynnych i pomocniczych) oraz ich ilości potrzebnych do sporządzenia leku,
- albo nazwa leku gotowego – gdy recepta dotyczy produktu leczniczego dostępnego jako gotowy preparat.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo dotyczą innych elementów recepty lub innych części dokumentu:
- Numer PESEL identyfikuje pacjenta i jest elementem danych pacjenta, a nie częścią opisującą skład lub nazwę produktu.
- Uprawnienia pacjenta (np. związane z odpłatnością lub szczególnymi uprawnieniami) również odnoszą się do statusu pacjenta i rozliczeń, a nie do tego, co ma być sporządzone.
- Schemat dawkowania to informacja, jak pacjent ma stosować lek. W klasycznym opisie jest wiązany z częścią instrukcyjną (signatura), a nie z Praescriptio, która dotyczy treści/kompozycji leku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz nazwę części recepty po łacinie, najpierw zapytaj siebie, czy dotyczy ona składu/nazwy leku, czy stosowania, czy danych pacjenta. To zwykle pozwala szybko wykluczyć mylące odpowiedzi.
