Decyzja administracyjna jest aktem władczym organu administracji publicznej, dlatego jej forma i minimalna treść nie zależą od uznania urzędnika czy praktyki danego urzędu, lecz są określone w przepisach k.p.a.. Z tego powodu poprawne jest stwierdzenie: "wszystkie elementy wymagane przez k.p.a." – organ powinien ująć komplet wymaganych składników decyzji.
Odpowiedź "tylko niektóre elementy spośród wskazanych w k.p.a." jest błędna, ponieważ sugeruje, że przepisy wyznaczają jedynie "katalog przykładowy". W praktyce elementy decyzji stanowią standard, który ma zapewnić m.in. identyfikację organu i strony, zrozumiałość rozstrzygnięcia oraz możliwość weryfikacji w toku odwołania.
Odpowiedź "tylko elementy uznane przez organ za potrzebne" także jest nieprawidłowa. Organ może oceniać, jakie argumenty i okoliczności opisać szerzej, ale nie może zrezygnować z elementów wymaganych prawem. Swoboda organu dotyczy co najwyżej sposobu uzasadnienia (w granicach przepisów), a nie samego obowiązku zamieszczenia wymaganych składników.
Odpowiedź z wyliczeniem "tylko oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony, podstawę prawną, rozstrzygnięcie, uzasadnienie oraz podpis…" jest ryzykowna jako "zamknięta lista", bo w pytaniu chodzi o zasadę: decyzja powinna zawierać wszystkie elementy przewidziane w k.p.a., a nie zestaw wybrany przez autora odpowiedzi. Na egzaminie warto pamiętać regułę: jeśli pytanie odwołuje się do wymogów k.p.a., odpowiedź powinna wskazywać komplet wymagań wynikających z przepisów, a nie elementy dobrane "na skróty".
W praktyce administracyjnej kompletność elementów decyzji ułatwia doręczenia, obliczanie terminów, ocenę dopuszczalności środków zaskarżenia i kontrolę legalności rozstrzygnięcia.
