W zadaniu trzeba dobrać gatunek żeliwa sferoidalnego (EN-GJS) tak, aby jednocześnie spełniał warunki mechaniczne (umowna granica plastyczności, wytrzymałość na rozciąganie, wydłużenie) oraz ograniczenie twardości, a dodatkowo odpowiadał wymaganej osnowie perlitycznej.
W praktyce osnowa perlityczna wiąże się z większą wytrzymałością i twardością niż osnowa ferrytyczna, ale jednocześnie z mniejszą plastycznością (niższym wydłużeniem). Wymaganie wydłużenie ≤ 7% wskazuje, że poszukiwany materiał nie jest odmianą "wysokoplastyczną", tylko raczej wytrzymałą odmianą o mniejszej ciągliwości, co jest spójne z perlitem.
Odpowiedź "EN-GJS-700-2" jest zgodna z takim profilem: to gatunek kojarzony z wysoką wytrzymałością i niskim wydłużeniem (wartości w oznaczeniu pomagają kojarzyć poziom wytrzymałości i minimalne A w typowych tabelach). Przy doborze trzeba jednak patrzeć nie na jeden parametr, lecz na cały zestaw, w tym ograniczenie twardości.
Dlaczego pozostałe propozycje odpadają?
- "EN-GJS-900-2" reprezentuje jeszcze wyższą klasę wytrzymałościową; w typowych tabelach idzie to w parze z wyższą twardością i ryzykiem przekroczenia limitu HB, więc nie jest bezpiecznym wyborem przy twardości ≤ 335 HB.
- "EN-GJS-600-3" ma zwykle niższą wytrzymałość niż oczekiwana dla wariantu stricte perlitycznego w tym zestawie odpowiedzi, a jego profil (w tym A) nie pasuje tak dobrze do wskazania na gatunek "700-2".
- "EN-GJS-500-7" jest kojarzone z większą plastycznością (większe wydłużenie), często z większym udziałem ferrytu; to jest sprzeczne z wymaganiem osnowy perlitycznej i z ograniczeniem "A ≤ 7%" jako kryterium doboru.
Na egzaminie najczęstsza pułapka to wybór "największego numeru" bez sprawdzenia ograniczeń (HB, A) oraz przeoczenie znaków "≤". Poprawna strategia to: (1) sprawdź, które gatunki spełniają minima Re i Rm, (2) odrzuć te, które nie mieszczą się w limitach A i HB, (3) na końcu potwierdź zgodność z wymaganą osnową.
