W grafice wektorowej wiele złożonych kształtów tworzy się z prostych figur (np. koła i trójkąta) za pomocą operacji boolowskich na ścieżkach. Kluczowe jest to, co ma stać się z obszarem wspólnym figur oraz czy wynik ma być jednym obiektem, czy zestawem fragmentów.
Operacja "sumy" (często nazywana też "union", "połącz", "złącz") tworzy jeden obiekt będący sumą pól obu figur. Oznacza to, że zachowany zostaje cały obszar koła i trójkąta, a ich nakładająca się część staje się po prostu częścią jednego wspólnego kształtu. To typowy wybór, gdy celem jest zrobienie jednolitej bryły/ikony z kilku prostych elementów.
Pozostałe operacje prowadzą do innego traktowania przecięcia:
- "Różnica" (subtract/difference) usuwa z jednego obiektu fragment pokrywający się z drugim. Wynik zależy od tego, który obiekt jest odejmowany, więc łatwo o pomyłkę, jeśli nie kontroluje się kolejności.
- "Wykluczenie" (exclusion/xor) usuwa część wspólną z obu figur i pozostawia tylko te fragmenty, które się nie pokrywają. Często daje "dziurę" tam, gdzie figury na siebie nachodziły.
- "Rozdzielenie" (division/slice) dzieli obiekty na osobne kawałki wzdłuż obszaru przecięcia, zamiast scalać w jedną bryłę. To przydatne do uzyskania segmentów, ale nie do uzyskania jednego połączonego kształtu.
Na egzaminie warto stosować prostą metodę: wyobraź sobie, czy po operacji ma powstać jeden obiekt bez "wycięć" w miejscu przecięcia. Jeżeli tak, najczęściej właściwa jest suma.
