W instalacjach zgazowania węgla występują strumienie o wysokiej temperaturze, a ich chłodzenie (w tym chłodzenie przeponowe wodą) prowadzi do wytworzenia pary wodnej. Taka para nie jest "produktem ubocznym do usunięcia" w sensie odpadu, lecz użytecznym nośnikiem energii. Z punktu widzenia zasad technologicznych i ekonomiki procesu kluczowe jest ograniczanie strat ciepła, więc parę należy zagospodarować w zakładzie.
Odpowiedź "Zasilać urządzenia wymagające ogrzewania." jest poprawna, ponieważ wskazuje na typową praktykę integracji cieplnej: para z odzysku może służyć do podgrzewania aparatów, mediów procesowych lub innych odbiorników ciepła. Takie podejście poprawia sprawność energetyczną i stabilizuje gospodarkę parową.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe w ujęciu "zgodnie z zasadami technologicznymi", bo prowadzą do nieuzasadnionych strat lub błędnego kierowania medium:
- "Skroplić i wykorzystać ponownie do chłodzenia." – kondensacja jest możliwa w pewnych układach, ale sama w sobie oznacza utratę potencjału grzewczego pary; w pytaniu chodzi o właściwe postępowanie z parą jako nośnikiem energii, a nie o zamykanie obiegu wody kosztem energii.
- "Odprowadzić do atmosfery przez elektrofiltry." – elektrofiltry kojarzą się z oczyszczaniem gazów z pyłów, natomiast para z chłodzenia to przede wszystkim medium energetyczne; wypuszczenie jej do atmosfery to marnowanie ciepła i zwykle nie jest celem technologicznym.
- "Skroplić i odprowadzić do instalacji wodociągowej." – odprowadzanie kondensatu do sieci wodociągowej jest nieadekwatne (zarówno technologicznie, jak i eksploatacyjnie); standardowo dąży się do zagospodarowania energii i uporządkowanej gospodarki kondensatem w obrębie zakładu.
Na egzaminie warto pamiętać o prostej zasadzie: jeśli w procesie powstaje para, to najpierw rozważ jej wykorzystanie jako źródła ciepła (odzysk energii), a dopiero potem ewentualne dalsze kroki związane z kondensatem.
