Nawożenie organiczne (np. obornik, kompost) dostarcza składników pokarmowych oraz poprawia właściwości gleby: zwiększa zawartość próchnicy, wspiera strukturę gruzełkowatą i pojemność wodną. W praktyce płodozmianowej kieruje się je przede wszystkim pod rośliny, które:
- mają wysokie wymagania pokarmowe,
- intensywnie wykorzystują składniki z warstwy ornej,
- dobrze reagują na poprawę żyzności i struktury gleby.
Taką grupą są rośliny okopowe (np. buraki, ziemniak). W klasycznym zmianowaniu czteropolowym to właśnie one są najczęściej uprawą, pod którą planuje się zastosowanie nawozu organicznego, aby maksymalnie wykorzystać jego działanie następcze w kolejnych latach płodozmianu.
Odpowiedź "Zboża jare" jest nieprawidłowa, bo zboża zwykle nie są pierwszym wyborem dla nawożenia organicznego w takim układzie; częściej korzystają z efektu następczego po nawożeniu zastosowanym pod rośliny bardziej wymagające. Odpowiedź "Rośliny motylkowe" także jest nietrafna: ta grupa kojarzy się z wiązaniem azotu z powietrza (przy udziale bakterii brodawkowych), więc w praktyce nie stanowi typowego "głównego odbiorcy" nawożenia organicznego w czteropolówce. Odpowiedź "Zboża ozime" również nie jest standardowym wskazaniem, ponieważ w płodozmianie częściej wykorzystują one poprawę stanowiska uzyskaną po roślinach okopowych lub po motylkowych, niż są celem intensywnego nawożenia organicznego.
Dla ucznia przygotowującego się do egzaminu pomocne jest zapamiętanie reguły: nawóz organiczny daje się pod uprawę "najbardziej żarłoczną" i dobrze uprawianą w redlinach — w typowym układzie czteropolowym są to właśnie okopowe.
