KWALIFIKACJA MED13 - CZERWIEC 2014

PYTANIE NR 25.
W indywidualnym planie terapii zajęciowej dla podopiecznego z przykurczem palców dłoni oraz mającego problemy z orientacją przestrzenną, terapeuta powinien umieścić
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Przy przykurczu palców potrzebne są aktywności usprawniające dłoń i zakres ruchu, najlepiej poprzez prace manualne o różnej fakturze i oporze (np. masa solna). Problemy z orientacją przestrzenną wspiera trening w realnym środowisku, np. spacery z ćwiczeniem kierunków i punktów orientacyjnych.

Pełne wyjaśnienie:

Indywidualny plan terapii zajęciowej powinien łączyć cele funkcjonalne z dobranymi aktywnościami, które realnie trenują wskazane deficyty. W tym przypadku mamy dwa problemy: przykurcz palców dłoni oraz trudności z orientacją przestrzenną.

Przykurcz palców oznacza ograniczenie ruchomości (zwykle także elastyczności tkanek) i przekłada się na gorszą sprawność chwytu oraz manipulacji. Z tego powodu w planie terapii sensowne są prace manualne, które angażują palce, wzmacniają precyzję, wspierają rozciąganie w bezpiecznym zakresie i dostarczają bodźców czuciowo-proprioceptywnych. Praca w masie (np. masa solna) wymusza ugniatanie, wałkowanie, chwytanie i modelowanie, co można stopniować i dopasować do możliwości podopiecznego.

Orientacja przestrzenna najczęściej wymaga ćwiczeń związanych z poruszaniem się w otoczeniu, analizą bodźców i planowaniem drogi. Wspólne spacery umożliwiają trening w naturalnym środowisku: rozpoznawanie punktów orientacyjnych, określanie kierunków, utrwalanie trasy oraz bezpieczne reagowanie na zmiany w przestrzeni.

Dlaczego pozostałe propozycje są mniej trafne?

  • Wycieczki rowerowe, modelarstwo – rower może być zbyt wymagający i ryzykowny, a modelarstwo nie jest tak jednoznacznie ukierunkowane na zwiększanie zakresu ruchu palców u osoby z przykurczem (bez dodatkowego doprecyzowania metod i stopniowania).
  • Rozwiązywanie krzyżówek, malarstwo – krzyżówki trenują głównie funkcje językowe/uwagę, a nie orientację przestrzenną w otoczeniu; malarstwo bywa korzystne dla motoryki, ale bez elementu pracy oporowej i ukierunkowania na palce może nie odpowiadać na przykurcz tak dobrze jak praca w masie.
  • Wyszywanie, zajęcia relaksacyjne – wyszywanie wymaga precyzji, ale przy przykurczu może być na starcie zbyt trudne i frustrujące; relaksacja wspiera dobrostan, jednak nie trenuje bezpośrednio ani orientacji przestrzennej, ani sprawności dłoni.

Na egzaminie warto szukać odpowiedzi, w której każdy element jest przypisany do konkretnego deficytu: jedna aktywność dla ręki/palców i jedna dla orientacji w przestrzeni.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Przykurcz to ograniczenie zakresu ruchu w stawach palców wynikające m.in. ze skrócenia tkanek. Utrudnia chwyt, manipulację, zapinanie guzików czy pisanie. W terapii zajęciowej dobiera się aktywności, które bezpiecznie angażują palce i można je stopniować trudnością.
Stosuje się zadania wymagające chwytu i pracy palcami, które da się łatwo modyfikować: ugniatanie mas, lepienie, sortowanie drobnych elementów, ćwiczenia manipulacyjne. Ważne jest stopniowanie oporu i czasu oraz dobór aktywności do bólu i zmęczenia.
Praca w masie angażuje wiele ruchów dłoni: zginanie, prostowanie, odwodzenie palców i ruchy precyzyjne. Umożliwia też kontrolę trudności (twardość masy, wielkość elementów). Dzięki temu może wspierać usprawnianie i funkcjonalny trening ręki.
To trudność w rozpoznawaniu relacji w przestrzeni (kierunki, odległości, lokalizacja obiektów) i planowaniu poruszania się. Może powodować gubienie drogi lub dezorientację w nowym miejscu. Terapia często opiera się na ćwiczeniach w realnym otoczeniu i utrwalaniu tras.
Spacery pozwalają ćwiczyć orientację w naturalnym środowisku: nazywanie punktów orientacyjnych, określanie kierunków, zapamiętywanie sekwencji skrętów, ocenę bezpieczeństwa przejść. Terapeuta może wprowadzać zadania typu "znajdź cel" lub "wróć tą samą trasą".
Krzyżówki zwykle trenują uwagę, pamięć i słownictwo, ale nie zastępują ćwiczeń orientacji w przestrzeni środowiskowej. Mogą być dodatkiem, jeśli celem jest aktywizacja poznawcza, jednak przy problemach z poruszaniem się i kierunkami lepsze są zadania w terenie.
Częsty błąd to dobór "ogólnie dobrych" zajęć bez powiązania z deficytem (np. relaksacja zamiast treningu funkcji). Drugi to skupienie się na jednym problemie i pominięcie drugiego. W planie warto jasno przypisać: aktywność → cel → kryterium obserwacji postępu.
Pomaga analiza: czy aktywność wymusza pracę palców w bezpiecznym zakresie, czy da się ją stopniować, czy jest funkcjonalna i akceptowana przez podopiecznego. Liczy się też ergonomia i ryzyko przeciążenia. Dobre zadanie da się łatwo uprościć lub utrudnić.
Gdy nie odpowiada na główny deficyt albo zwiększa ryzyko (np. wymaga dobrej koordynacji i szybkich reakcji przy dezorientacji). Rower może być wartościowy w innych celach, ale w planie trzeba uzasadnić związek aktywności z problemem i zapewnić bezpieczeństwo.
Ćwicz mapowanie: objaw/deficyt → cel funkcjonalny → aktywność. Ucz się typowych interwencji dla kończyny górnej i dla zaburzeń orientacji. W zadaniach testowych sprawdzaj, czy odpowiedź obejmuje wszystkie podane problemy i czy proponowane zajęcia da się indywidualizować.
info

Około 45% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. trudne

Specjaliści zwracają uwagę: "Przy przykurczu palców potrzebne są aktywności usprawniające dłoń i zakres ruchu, najlepiej poprzez prace manualne o różnej fakturze i oporze (np. masa solna)."

Źródła:

  • World Health Organization (WHO): International Classification of Functioning, Disability and Health (ICF), 2001 (PDF). https://iris.who.int/handle/10665/42407 - accessed 2026-02-18
  • World Federation of Occupational Therapists (WFOT): About Occupational Therapy / Definitions (page). https://wfot.org/about/about-occupational-therapy - accessed 2026-02-18

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z terapii zajęciowej (planowanie interwencji, analiza aktywności)
  • Materiały dydaktyczne o usprawnianiu kończyny górnej i ręki (ćwiczenia funkcjonalne, prace manualne)
  • Materiały o ocenie funkcjonalnej i wyznaczaniu celów (model ICF – podejście funkcjonalne)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego