W takiej naprawie kluczowe jest policzenie, ile końcówek kabla trzeba przygotować po wycięciu uszkodzonego fragmentu i wstawieniu nowego odcinka.
Krok 1: co się dzieje po wycięciu 1 m?
Gdy wytniesz uszkodzony fragment, pozostaje instalacja w dwóch częściach: lewa i prawa. Każda z nich kończy się "gołym" końcem kabla koncentrycznego, czyli łącznie masz 2 końce istniejącego kabla.
Krok 2: nowy odcinek kabla
Nowy, około 1-metrowy odcinek ma z natury 2 końce (początek i koniec). Po wstawieniu go między stare części instalacji łącznie do przygotowania jest więc 2 + 2 = 4 końce.
Krok 3: jakie elementy są potrzebne?
- Wtyk F montuje się na każdym końcu kabla, żeby dało się go skręcić w standardowym połączeniu typu F. Skoro są 4 końce, potrzeba 4 wtyków F.
- Złącze F-F (łącznik/beczka) służy do połączenia dwóch wtyków F ze sobą. Ponieważ nowy odcinek trzeba połączyć ze starym kablem z dwóch stron (z lewej i z prawej), powstaną dwa punkty połączenia. To daje 2 złącza F-F.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 1 złącze F-F i 2 wtyki F – ten wariant pomija fakt, że istnieją dwa połączenia (z obu stron wstawki) oraz że do każdego połączenia potrzebne są wtyki na obu łączonych końcach.
- 2 złącza F-F i 2 wtyki F – poprawnie zakłada dwa łączniki, ale zaniża liczbę wtyków: po przygotowaniu są cztery końce kabla, a każdy wymaga własnego wtyku.
- 1 złącze F-F i 1 wtyk F – to błąd wynikający z mylenia funkcji elementów oraz z niedoliczenia końców; nie da się tym wykonać dwóch połączeń i zakończyć wszystkich końców.
Wskazówka egzaminacyjna: narysuj w głowie schemat: stary kabel po przecięciu → 2 końce; wstawka → 2 końce; razem 4 końce = 4 wtyki, a połączenia są 2 = 2 złączki F-F.
