Przy doborze wyłącznika nadprądowego do ochrony przewodów przed przeciążeniem stosuje się zasadę, że prąd obciążenia obwodu (Ib) nie może być większy od prądu znamionowego zabezpieczenia (In), a jednocześnie In nie może przekroczyć obciążalności długotrwałej przewodu (Idd, często spotykanej także jako Iz). W praktyce zapisuje się to jako nierówność: Ib ≤ In ≤ Idd.
Znaczenie tej zasady jest podwójne: z jednej strony zabezpieczenie nie powinno wyłączać obwodu podczas normalnej pracy (gdy obciążenie jest typowe), a z drugiej strony ma zadziałać odpowiednio wcześnie, aby przewód nie był długotrwale przeciążany i nie nagrzewał się ponad dopuszczalny poziom.
W tym zadaniu podano Ib = 25 A oraz Idd = 30 A. Oznacza to, że poprawny prąd znamionowy wyłącznika musi mieścić się w przedziale 25–30 A. Spośród proponowanych aparatów tylko B25 spełnia oba warunki jednocześnie (In = 25 A jest nie mniejsze niż Ib i nie większe niż Idd).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi odpadają?
- B16 oraz B20 mają In mniejsze od 25 A, więc przy typowym obciążeniu mogą powodować niepotrzebne zadziałania (wyłączenia) mimo braku realnego przeciążenia przewodu.
- B32 ma In większe od 30 A, czyli większe niż obciążalność długotrwała przewodu. W takim układzie przewód może być przeciążany bez reakcji zabezpieczenia, co zwiększa ryzyko przegrzewania izolacji i uszkodzeń instalacji.
Litera "B" odnosi się do charakterystyki zadziałania członu zwarciowego (zachowanie przy dużych prądach zwarciowych/udarowych). W tej treści kluczowe jest jednak spełnienie kryterium przeciążeniowego przez właściwy dobór In.
