Deemulgator to środek chemiczny używany do rozbijania emulsji ropno‑wodnych, czyli mieszanin, w których drobne krople jednej fazy są rozproszone w drugiej. Aby uzyskać skuteczny rozdział w instalacji przyodwiertowej, kluczowe są: miejsce wtrysku, czas kontaktu, intensywność mieszania w przepływie oraz stabilność dawki.
Odpowiedź "Dozowany jest w sposób ciągły na głowicy odwiertu." jest poprawna, ponieważ podanie środka w możliwie wczesnym punkcie toru przepływu pozwala mu działać na emulsję już od początku transportu z odwiertu. Dozowanie ciągłe utrzymuje bardziej stałe stężenie reagentu w strumieniu, co ogranicza wahania jakości rozdziału (np. przy zmianach zawodnienia, temperatury czy natężenia przepływu).
Odpowiedź "Wprowadzany jest do ropy na wlocie do zbiornika magazynowego." jest nieprawidłowa jako typowa metoda rozbijania emulsji na odwiercie samoczynnym, ponieważ jest to etap późniejszy; w praktyce może oznaczać, że emulsja dotarła do magazynowania w stanie niepożądanym, co utrudnia dalszą separację i może pogarszać stabilność pracy układu.
Odpowiedź "Dawkowany jest w sposób okresowy na głowicy odwiertu." jest myląca: okresowe podawanie sprzyja powstawaniu cykli niedodawkowania i przedawkowania. W efekcie rozdział może być raz zbyt słaby (emulsja utrzymuje się), a raz niepotrzebnie "przechemizowany", co bywa niekorzystne ekonomicznie i operacyjnie.
Odpowiedź "Wprowadzany jest do rurociągu na odpływie ropy z oddzielacza przyodwiertowego." również jest mniej właściwa w logice procesu, bo oznacza wtrysk po głównym etapie separacji przyodwiertowej. Wówczas środek nie wspiera pracy separatora, a korygowanie emulsji następuje zbyt późno, gdy część efektów (np. gorszy rozdział w oddzielaczu) już wystąpiła.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dozowanie chemikaliów procesowych zwykle poprawne są rozwiązania zapewniające wczesny wtrysk i stabilną dawkę, bo to poprawia powtarzalność rozdziału faz w całym ciągu technologicznym.
