W podbudowie z kruszywa łamanego stabilizowanego mechanicznie (mieszanka niezwiązana) wymagania dotyczą nie tylko samej geometrii, ale też jednorodności i zagęszczenia całej strefy pracującej warstwy. Jeśli nierówności poprzeczne są większe od dopuszczalnych, nie jest to zwykle wada "kosmetyczna" powierzchni, lecz efekt niewłaściwego rozścielenia, profilowania lub zagęszczania.
Dlatego poprawna metoda polega na:
- spulchnieniu (rozluźnieniu) naprawianej warstwy na wymaganą głębokość, aby przerwać istniejącą, wadliwie ułożoną strukturę,
- wyrównaniu/profilowaniu do właściwego przekroju poprzecznego,
- powtórnym zagęszczeniu, by odzyskać wymaganą nośność i stabilność.
Odpowiedź "Zwilżyć wodą powierzchnię warstwy, zagłębienia uzupełnić wapnem, a wypukłości ściąć." jest błędna, bo wprowadza materiał (wapno) nieadekwatny do naprawy podbudowy z kruszywa stabilizowanego mechanicznie i sprowadza naprawę do działań powierzchniowych, które nie odtwarzają parametrów zagęszczenia.
Odpowiedź "Uzupełnić nierówności kruszywem łamanym o większym uziarnieniu…" jest ryzykowna technologicznie: punktowe dosypywanie innym uziarnieniem może rozsegregować mieszankę i pogorszyć jednorodność, a bez spulchnienia i reprofilacji łatwo pozostawić strefy o innym zagęszczeniu.
Odpowiedź "Dodać w miejscu nierówności nowy materiał… i zagęścić" też bywa niewystarczająca, bo samo miejscowe dosypanie (nawet tego samego materiału) nie usuwa przyczyny wady i może nie zapewnić połączenia oraz równomiernego zagęszczenia w całej grubości. Kluczowy jest etap spulchnienia i ponownego ukształtowania warstwy.
Wskazówka egzaminacyjna: w warstwach niezwiązanych naprawy geometryczne zwykle wymagają "odtworzenia warstwy" w strefie wadliwej: rozluźnij → wyprofiluj → zagęść, zamiast tylko dosypać i przyklepać.
