W warunkach domowych jednym z najczęstszych i najłatwiejszych do usunięcia zagrożeń są luźne dywaniki. Osoba, która porusza się drobnymi kroczkami i nie odrywa stóp od podłoża, łatwo zahacza o krawędź dywanika, co prowadzi do potknięcia i upadku. Dlatego właściwym działaniem jest usunięcie dywaników z podłogi lub trwałe zabezpieczenie podłoża w sposób niewprowadzający dodatkowych krawędzi i fałd.
Drugi element pomocy to dobór bezpiecznego obuwia. "Pełne obuwie na chropowatej podeszwie" jest rozwiązaniem korzystnym, ponieważ:
- stabilizuje stopę i zmniejsza ryzyko zsunięcia się obuwia podczas chodu,
- zapewnia lepszą przyczepność do podłoża, co ogranicza poślizg,
- chroni skórę stóp przed urazami mechanicznymi (otarcia, skaleczenia), które u osoby z cukrzycą mogą goić się gorzej.
Propozycja "chodzenia boso" jest niekorzystna, bo zwiększa ryzyko urazów stóp (np. nadepnięcie na drobny przedmiot) oraz pogarsza przyczepność na niektórych powierzchniach. "Wsuwane kapcie" często nie trzymają stabilnie pięty, mogą się zsuwać i sprzyjać potknięciom. "Gumowe klapki" również są niestabilne przy drobnym, niepewnym chodzie i mogą prowokować odruchowe "łapanie" obuwia palcami, co zaburza wzorzec chodu.
W praktyce opiekun medyczny powinien łączyć modyfikację środowiska (usunięcie przeszkód) z edukacją i doborem sprzętów (właściwe obuwie), obserwując, czy po zmianach zmniejsza się liczba potknięć i czy podopieczna czuje się pewniej w przemieszczaniu.
