Roztwór o stężeniu molowym 0,5 mol/dm3 oznacza, że w 1 dm3 roztworu znajduje się 0,5 mola NaOH. Najpierw przeliczamy objętość: 200 cm3 = 0,200 dm3.
Następnie wyznaczamy liczbę moli potrzebną do sporządzenia takiej objętości roztworu:
n = c · V = 0,5 mol/dm3 · 0,200 dm3 = 0,100 mol
Mając masę molową MNaOH = 40 g/mol, obliczamy masę substancji:
m = n · M = 0,100 mol · 40 g/mol = 4 g
Dlatego poprawne jest odważenie 4 g NaOH, rozpuszczenie w niewielkiej ilości wody, przeniesienie ilościowe do kolby miarowej 200 cm3 i dopełnienie do kreski.
Dodatkowy warunek "pozbawionego Na2CO3" jest praktycznie bardzo ważny: NaOH łatwo reaguje z CO2 z powietrza, tworząc węglany/wodorowęglany, co zmienia rzeczywiste stężenie zasady. Stąd zalecenie użycia wody pozbawionej CO2 (oraz ograniczania kontaktu roztworu z powietrzem).
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ zawyżają masę do 8 g (dałyby roztwór o innym stężeniu) albo sugerują użycie wody nasyconej CO2, co sprzyja powstawaniu Na2CO3. Błędna jest też praktyka "rozpuścić w 200 cm3 i przelać", bo objętość końcową ustala się dopiero po przeniesieniu do kolby i dopełnieniu do kreski w temperaturze odniesienia dla szkła miarowego.