Przy klejeniu płytek z korka naturalnego kluczowe jest uzyskanie równego, nośnego i jednolicie chłonnego podłoża. Ściana murowana z cegły zwykle ma fakturę, wystające lub cofnięte spoiny oraz różnice chłonności między cegłą a zaprawą. Taki układ sprzyja powstawaniu miejsc o słabszej przyczepności i utrudnia równomierne rozprowadzenie kleju.
Odpowiedź "Otynkować." jest poprawna, ponieważ tynk tworzy ciągłą warstwę, która:
- wyrównuje powierzchnię (likwiduje uskoki i "rysunek" spoin),
- ujednolica chłonność,
- wzmacnia i stabilizuje wierzchnią strefę podłoża,
- stanowi typową bazę pod dalsze prace wykończeniowe.
Odpowiedź "Zagruntować." jest błędna, bo grunt służy głównie do regulacji chłonności i poprawy przyczepności kolejnych warstw, ale nie wyrównuje nierównej cegły. W praktyce gruntowanie bywa etapem następnym, wykonywanym po uzyskaniu równej warstwy (np. tynku), a nie jej zamiennikiem.
Odpowiedź "Wyspoinować." jest błędna, ponieważ wypełnia tylko spoiny, pozostawiając lico cegieł nadal nierówne i niejednorodne. To nie zapewnia wymaganej gładkości pod okładzinę klejoną.
Odpowiedź "Wyszpachlować." także jest błędna: masa szpachlowa służy do cienkowarstwowego wygładzania i drobnych napraw, a nie do wykonywania pełnej, wyrównującej warstwy na ścianie z cegły o znacznych nierównościach. Zbyt cienka i nieodpowiednio dobrana warstwa może nie spełnić wymagań nośności i trwałości.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli podłoże jest wyraźnie nierówne (cegła, pustaki, mur ze spoinami), pierwszym skojarzeniem powinno być wykonanie warstwy wyrównującej (tynk), a dopiero potem ewentualne czynności "chemiczne" jak grunt.
