Analiza sitowa to podstawowa metoda oceny składu ziarnowego materiałów sypkich (proszków, granulatów). Jej celem jest określenie, jaka część masy próbki należy do poszczególnych przedziałów wielkości ziaren (frakcji). Żeby wynik był porównywalny i powtarzalny, przesiewanie wykonuje się na zestawie sit dobranych według odpowiedniej metodyki (normy lub procedury zakładowej) oraz z zachowaniem warunków badania.
Prawidłowa logika postępowania obejmuje:
- zważenie pobranej próbki (masa wyjściowa),
- przesiewanie przez zestaw sit o kolejnych wymiarach oczek, aby rozdzielić materiał na frakcje,
- zważenie materiału zatrzymanego na każdym sicie (oraz ewentualnie frakcji przechodzącej przez ostatnie sito),
- obliczenie udziałów poszczególnych frakcji w masie próbki (najczęściej jako udziały procentowe).
Dlatego poprawna odpowiedź podkreśla zarówno użycie zestawu sit, jak i fakt, że wynikiem jest rozkład udziałów frakcji w próbce. Sama informacja o "stosunku wagowym" dwóch części (np. frakcji właściwej i podziarna) jest zwykle zbyt uboga, bo nie opisuje pełnego rozkładu uziarnienia.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe lub mniej właściwe?
- Wariant z jednym sitem i wyliczeniem tylko stosunku dwóch frakcji upraszcza badanie i nie daje pełnej informacji o rozkładzie frakcji na kilku sitach.
- Wariant z ucieraniem w moździerzu wprowadza dodatkowe rozdrabnianie materiału, czyli zmienia badaną cechę (uziarnienie) i może zafałszować wynik, jeśli nie jest przewidziane metodyką.
- Wariant z przesiewaniem wstępnym tylko na największym sicie nie opisuje jasno standardowego podejścia opartego na ważeniu wszystkich frakcji; brzmi jak niepełna lub specyficzna procedura.
W praktyce przemysłu chemicznego analiza sitowa wspiera kontrolę jakości surowców i półproduktów oraz stabilność procesu (np. pylenie, segregacja, mieszalność). Na egzaminie warto pamiętać: ważenie próbki → przesiewanie zestawem sit → ważenie frakcji → obliczenie udziałów.
