W pomieszczeniach mokrych (łazienka) kluczowe jest, aby warstwa wyrównująca była odporna na długotrwałe działanie wilgoci. Materiały gipsowe łatwo chłoną wodę, mogą rozmiękać i trwale tracić parametry, co w praktyce prowadzi do pękania spoin, odspajania płytek i degradacji podłoża. Z tego powodu poprawnym sposobem wyrównania drobnych nierówności jest użycie zaprawy cementowej.
Odpowiedź "Wyrównać nierówności zaprawą cementową" jest trafna, bo cementowe zaprawy wyrównujące są przeznaczone do podłoży mineralnych i prac w strefach narażonych na wilgoć. Pozwalają też uzyskać stabilną, nośną i równą powierzchnię przed dalszymi etapami (gruntowanie, hydroizolacja podpłytkowa, klejenie okładziny).
Pozostałe propozycje są niepoprawne lub mniej adekwatne do sformułowania pytania:
- "Wykonać podkład samopoziomujący" bywa rozwiązaniem właściwym, ale zazwyczaj stosuje się go, gdy nierówności są większe lub gdy potrzebna jest szybka i bardzo równa płaszczyzna. Przy "drobnych" nierównościach często wystarcza zaprawa cementowa.
- "Wyrównać nierówności zaprawą klejową" jest praktykowane jedynie przy bardzo małych ubytkach i korektach, jednak klej służy przede wszystkim do przyklejenia płytek, a nie do wykonywania pełnoprawnej warstwy wyrównującej; ryzykiem jest przekroczenie dopuszczalnej grubości i gorsza kontrola równości.
- "Wykonać suchy jastrych gipsowy" nie jest właściwy do łazienki w kontekście pomieszczeń mokrych, bo bazuje na materiale gipsowym i nie rozwiązuje problemu odporności na wilgoć.
W praktyce robót okładzinowych warto pamiętać o kolejności: ocena podłoża, gruntowanie, wyrównanie materiałem cementowym, ponowne gruntowanie, wykonanie hydroizolacji w strefach mokrych, a dopiero potem klejenie płytek pacą zębatą.
