Las silnie modyfikuje mikroklimat w porównaniu z terenem otwartym. Kluczowe są dwa mechanizmy: osłona przed wiatrem oraz zmiana bilansu promieniowania (mniej bezpośredniego promieniowania słonecznego dociera do wnętrza drzewostanu, a jednocześnie korony i ściółka mogą ograniczać wypromieniowanie ciepła z powierzchni).
W sezonie zimowym teren otwarty często szybciej się wychładza, szczególnie w warunkach sprzyjających silnemu wypromieniowaniu (np. bezchmurne noce) i przy większym przewietrzaniu. W lesie ruch powietrza jest na ogół słabszy, a warstwa roślinności i ściółki stabilizuje wymianę ciepła. Skutkiem bywa mniejsza amplituda dobowa temperatury i częstsze sytuacje, w których wewnątrz lasu notuje się temperaturę wyższą niż na otwartej przestrzeni.
Stwierdzenia o lecie wymagają ostrożności. W dzień latem las zwykle daje zacienienie, co sprzyja niższej temperaturze w porównaniu z nasłonecznioną polaną, ale nie jest regułą "zawsze" (zależy m.in. od zwarcia koron, wilgotności, wiatru i zachmurzenia). Teza, że latem w lesie jest wyżej niż na otwartym terenie, jest więc typowo sprzeczna z intuicją mikroklimatyczną. Teza o "wyrównaniu" temperatur w lecie również jest zbyt kategoryczna: różnice mogą się zmieniać w ciągu doby.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: zadrzewienia zmniejszają skrajności (tłumią wahania), a zimą często sprzyjają łagodniejszym, cieplejszym warunkom niż teren otwarty.
