U 3-letnich dzieci lęk przed ciemnością jest częsty i zwykle ma związek z rozwojem wyobraźni oraz potrzebą poczucia bezpieczeństwa. Pomoc opiekuna powinna zmniejszać napięcie, ale jednocześnie wspierać samodzielne zasypianie i nie zwiększać pobudzenia.
Odpowiedź "Zostawić w pokoju dziecka zapaloną, nierzucającą cienia lampkę." jest trafna, ponieważ niewielkie, stałe światło działa uspokajająco i redukuje odczuwanie "pełnej ciemności", a zarazem jest mniej stymulujące niż jasne oświetlenie. W praktyce chodzi o takie światło, które nie razi, nie migocze, nie tworzy wyraźnych, "straszących" cieni i pozwala dziecku łatwiej się zorientować w otoczeniu.
Odpowiedź "Zostawić w pokoju dziecka zapalone górne oświetlenie." jest mniej właściwa, bo mocne światło zwiększa pobudzenie i może zaburzać wyciszenie przed snem. Z punktu widzenia higieny snu ogranicza się intensywne oświetlenie wieczorem, aby ułatwiać zasypianie i utrzymanie rytmu dobowego.
Odpowiedzi "Pozostać w zasięgu wzroku dziecka do momentu zaśnięcia." oraz "Trzymać dziecko za rękę do momentu zaśnięcia." mogą przynieść krótkotrwałą ulgę, ale jako stała strategia często prowadzą do mechanizmu "warunkowania zasypiania" – dziecko uczy się, że zaśnięcie wymaga obecności opiekuna lub kontaktu fizycznego. W konsekwencji przy wybudzeniach może częściej domagać się tego samego wsparcia. W pracy opiekuna zwykle dąży się do rozwiązań, które budują bezpieczeństwo, ale nie utrwalają zależności.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli odpowiedzi dotyczą snu, wybieraj te, które jednocześnie (1) obniżają lęk, (2) nie zwiększają bodźców i (3) wspierają samodzielność dziecka.
