W pomiarach hałasu w pomieszczeniach standardowo spotkasz zapis w dB(A), czyli w decybelach z zastosowaniem korekcji (ważenia) A. Taki sposób prezentacji wyniku jest powszechny, bo filtr A przybliża to, jak człowiek odbiera głośność w zależności od częstotliwości (mniej "waży" bardzo niskie i bardzo wysokie częstotliwości).
Dlaczego to ma znaczenie w praktyce realizatora? Na scenie i na widowni często porównuje się pomiary wykonywane w różnych momentach (próba, koncert, soundcheck) i w różnych miejscach. Wtedy ważne jest, aby wyniki były podane w tej samej konwencji, typowo właśnie jako poziom dźwięku ważony A (często spotkasz też oznaczenia typu LAeq, LAF, które nadal są wyrażane w dB, zwykle z dopiskiem A).
Pozostałe propozycje są mylące, bo dotyczą innych wielkości lub innych zastosowań:
- dBu to jednostka używana do opisu poziomu sygnału elektrycznego w technice audio (odniesienie do napięcia). Nie opisuje bezpośrednio hałasu w powietrzu.
- dBv (często spotykane jako dBV) również odnosi się do poziomu napięcia w torze elektrycznym/audio. To inna dziedzina pomiaru niż akustyka pomieszczeń.
- dB HL to skala związana z audiologią (badaniem słuchu) i progami słyszenia, a nie z pomiarem poziomu hałasu w przestrzeni.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "hałas w pomieszczeniu", "poziom hałasu", "pomiary akustyczne", to szukaj odpowiedzi z dopiskiem (A). Jeśli pojawia się "poziom sygnału", "poziom napięcia", "linia/mikrofon", wtedy częściej wchodzą w grę dBu lub dBV.
