Zapory przeciwwybuchowe (pyłowe) mają za zadanie przerwać lub stłumić propagację wybuchu pyłu węglowego poprzez wytworzenie obłoku pyłu kamiennego, który działa jako inhibitor spalania. Skuteczność takiego zabezpieczenia zależy od tego, czy w momencie zadziałania w całym przekroju wyrobiska powstanie odpowiednia "chmura" pyłu kamiennego.
Dlatego w aktualnych wymaganiach organizacyjno-technicznych ilość pyłu kamiennego odnosi się do metra kwadratowego przekroju wyrobiska. Odniesienie do m² lepiej oddaje realne warunki przepływu powietrza i rozprzestrzeniania się fali ciśnienia niż przeliczenia "na metr bieżący półki", które były spotykane w starszych praktykach i opracowaniach.
Odpowiedź "Na metr kwadratowy przekroju wyrobiska" jest poprawna, bo wskazuje właściwą wielkość odniesienia: przekrój (m²), a nie element konstrukcyjny zapory. Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ:
- "Na metr bieżący półki zapory" sugeruje historyczny sposób opisu i może prowadzić do błędów, gdy zmienia się szerokość i wysokość wyrobiska.
- "Na metr sześcienny kubatury wyrobiska" miesza wymagania dla przekroju (2D) z objętością (3D); kubatura nie jest typowym odniesieniem dla doboru ilości pyłu w zaporze.
- "Na metr bieżący długości wyrobiska" ignoruje fakt, że dwa wyrobiska o tej samej długości mogą mieć zupełnie różne przekroje, a więc inne warunki dla skutecznego stłumienia wybuchu.
W praktyce parametry zapory (w tym rozmieszczenie półek i masa pyłu) powinny wynikać z dokumentacji ruchowej i przyjętych rozwiązań w zakładzie, dostosowanych do zagrożeń naturalnych (np. pyłowego i metanowego) oraz geometrii wyrobiska.
