Kopiowanie stykowe (contact print) polega na umieszczeniu filmu negatywowego w bezpośrednim kontakcie z materiałem światłoczułym (najczęściej papierem fotograficznym) i naświetleniu zestawu światłem. Kluczowe jest to, że w tej metodzie nie ma układu optycznego rzutującego obraz (jak w powiększalniku), który mógłby zmieniać rozmiar odwzorowania.
Skoro negatyw i papier są w kontakcie, to obraz "przechodzi" na papier dokładnie w tym samym wymiarze, w jakim znajduje się na negatywie. Oznacza to skalę 1:1 — odbitka pozytywowa ma taki sam rozmiar jak obraz na negatywie (np. klatka 24×36 mm da obraz 24×36 mm na papierze, a negatyw 6×6 cm da 6×6 cm).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Odpowiedź "1:0" jest nielogiczna praktycznie: skala z "zerem" sugerowałaby brak wymiaru odbitki, co nie opisuje rzeczywistego procesu kopiowania.
- Odpowiedź "1:2" oznaczałaby zmianę skali (pomniejszenie lub powiększenie zależnie od interpretacji zapisu), czyli sytuację typową dla powiększania z użyciem obiektywu i regulacji odległości, a nie dla kontaktu.
- Odpowiedź "2:1" oznaczałaby powiększenie dwukrotne, które uzyskuje się w powiększalniku przez rzutowanie obrazu na papier, a nie przez stykanie negatywu z papierem.
W praktyce kopiowanie stykowe jest użyteczne do wykonywania arkuszy kontaktowych (stykówek) do selekcji ujęć i wstępnej oceny materiału (ostrości, ekspozycji, kadru) przed czasochłonnym wykonywaniem powiększeń.
