W fleksografii stosuje się formę wypukłą: elementy drukujące znajdują się wyżej niż pola niedrukujące. W praktyce jest to najczęściej elastyczna płyta fotopolimerowa (czasem guma) przyklejana lub mocowana na cylindrze/powierzchni nośnej. Taka forma jest typowa dla druku fleksograficznego, zwłaszcza w opakowaniach, etykietach i na podłożach z tworzyw.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "Sitodrukowej" – w sitodruku "forma" ma postać matrycy z siatki (sita) z oczkami drożnymi i zamkniętymi w miejscach niedrukujących. Wygląd i zasada pracy są inne niż płyta wypukłodrukowa.
- "Offsetowej" – w offsecie klasycznym używa się płaskiej formy (płyty offsetowej), gdzie druk i niedruk wynikają z różnic zwilżalności (hydrofilowość/hydrofobowość), a nie z wypukłości elementów.
- "Rotograwiurowej" – w rotograwiurze formą jest zwykle cylinder wklęsłodrukowy z zagłębieniami przenoszącymi farbę; to technika wklęsła, a nie wypukła.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie odwołuje się do zdjęcia formy, szukaj cech konstrukcyjnych (wypukłość płyty, elastyczny materiał, charakter powierzchni). Następnie dopasuj je do zasady danej techniki: wypukła (fleksografia), płaska (offset), siatka (sitodruk), wklęsła (rotograwiura).
