Najlepszym wyborem dla gotowej publikacji przeznaczonej do drukowania i jednocześnie mającej wyglądać tak samo na różnych urządzeniach jest PDF. Format ten został zaprojektowany jako format wymiany i prezentacji: utrwala układ strony, pozwala osadzać czcionki, a także przenosi elementy wektorowe i rastrowe w jednym pliku. Dzięki temu odbiorca (np. drukarnia, klient, inny komputer) widzi publikację w sposób możliwie zgodny z intencją autora.
Odpowiedź "EPS" bywa kojarzona z poligrafią, ale jest to format głównie do wymiany grafiki (zwłaszcza wektorowej) i w praktyce może wymagać zgodnego środowiska oraz ustawień importu. Nie jest to typowy format końcowy "publikacji" wielostronicowej do wygodnego odtwarzania na wielu urządzeniach.
Odpowiedź "PSD" to natywny format edycyjny programu do grafiki rastrowej. Służy do pracy na warstwach i zachowania pełnej edytowalności, a nie do stabilnej dystrybucji lub druku na różnych urządzeniach bez specjalistycznego oprogramowania.
Odpowiedź "CDR" jest formatem roboczym (projektowym) konkretnego programu wektorowego. Taki plik może wyglądać inaczej po otwarciu na innym komputerze (np. brak fontów, inne ustawienia) i nie jest standardowym formatem publikacyjnym do przekazywania do druku.
W praktyce poligraficznej często spotyka się dodatkowe wymagania dotyczące profilu PDF przeznaczonego stricte do druku (np. warianty PDF/X). Jednak na poziomie ogólnej zasady egzaminacyjnej: jeśli celem jest jednolity wygląd przy odtwarzaniu na różnych urządzeniach, właściwą odpowiedzią pozostaje PDF.
