W jednorurowym, wysokociśnieniowym amortyzatorze hydrauliczno–pneumatycznym pracują dwa media: olej (odpowiedzialny za tłumienie przez przepływ przez zawory) oraz gaz pod ciśnieniem, który pełni rolę "sprężyny" kompensującej zmiany objętości i stabilizującej pracę oleju.
W praktyce jako gaz stosuje się azot, ponieważ jest on gazem w dużej mierze obojętnym chemicznie i dobrze nadaje się do utrzymywania stałego ciśnienia. W amortyzatorach gazowo-olejowych ciśnienie gazu pomaga m.in. ograniczać zjawiska niekorzystne w cieczy roboczej, takie jak pienienie i kawitacja, które mogłyby powodować spadek skuteczności tłumienia (amortyzator "mięknie" podczas intensywnej pracy).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Acetylen – to gaz palny, stosowany głównie jako gaz techniczny w procesach spawalniczych. Z punktu widzenia bezpieczeństwa i właściwości jest nieadekwatny do napełniania elementu pracującego pod wysokim ciśnieniem.
- Powietrze – choć jest mieszaniną gazów i bywa kojarzone z pneumatyką, w amortyzatorach wysokociśnieniowych standardowo dąży się do zastosowania gazu o stabilnych właściwościach i bez niepożądanych skutków chemicznych; w typowej konstrukcji gazowo-olejowej przyjmuje się azot, a nie powietrze.
- Tlen – jest gazem silnie utleniającym, zwiększa ryzyko reakcji chemicznych oraz stwarza zagrożenia w kontakcie z niektórymi materiałami/olejami. Z tego powodu nie jest właściwym wyborem jako gaz roboczy w amortyzatorze.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się określenia jednorurowy i wysokociśnieniowy, najczęściej chodzi o amortyzator gazowo-olejowy, gdzie gazem jest właśnie azot.
