W zapisie <a href="#dane"> część po znaku # to tzw. identyfikator fragmentu (fragment adresu). Oznacza on, że łącze nie prowadzi do innego pliku ani innej domeny, tylko wskazuje miejsce w tym samym dokumencie. Po kliknięciu przeglądarka spróbuje odnaleźć element, którego atrybut id ma wartość dane (czyli element w rodzaju: <h2 id="dane">...</h2>).
Jeżeli taki element istnieje, typowym skutkiem jest przewinięcie strony do tej sekcji (oraz ustawienie fokusu/nawigacji w obrębie dokumentu zgodnie z zachowaniem przeglądarki). To mechanizm powszechnie używany do budowy spisów treści, menu "Przejdź do sekcji" i odsyłaczy w długich dokumentach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "Otworzy się osobna karta przeglądarki o nazwie dane." Sam fragment #... nie oznacza nazwy karty. Nowa karta zależy od sposobu otwarcia linku (np. przez atrybut target lub akcję użytkownika), a nie od samego #fragmentu.
- "Zostanie wybrany adres względny URL o nazwie dane." Adres względny dotyczyłby ścieżki typu dane.html lub /dane. Tutaj mamy #dane, czyli odwołanie do fragmentu w bieżącym zasobie.
- "Zostanie wywołany skrypt o nazwie dane." Kliknięcie zwykłego łącza z #fragmentem nie uruchamia skryptu "z nazwy". Skrypt wymagałby obsługi zdarzenia (np. w JavaScript) albo specjalnego adresu/protokołu, czego w podanym odsyłaczu nie ma.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz href="#...", myśl "kotwica/nawigacja w obrębie strony". Gdy widzisz ścieżkę lub domenę bez #, myśl "przejście do innego zasobu".
