W zapisie technicznym tolerancja określa dopuszczalne odchylenie wymiaru rzeczywistego od wymiaru nominalnego. Pokazana specyfikacja ma postać ϕ50 +0,4/−0,3 mm, czyli:
- wymiar nominalny: 50 mm,
- odchyłka górna: +0,4 mm,
- odchyłka dolna: −0,3 mm.
Aby sprawdzić zgodność, wyznacza się granice pola tolerancji:
- dolna granica = 50 + (−0,3) = 49,7 mm,
- górna granica = 50 + 0,4 = 50,4 mm.
Oznacza to przedział dopuszczalny [49,7; 50,4] mm. Jest to przedział domknięty, więc wartości równe 49,7 mm lub 50,4 mm także spełniają wymaganie.
Następnie porównuje się średnice z odpowiedzi:
- 49,70 mm – to dokładnie dolna granica, więc jest zgodne,
- 49,96 mm – leży między 49,7 a 50,4, więc jest zgodne,
- 50,05 mm – również leży wewnątrz przedziału, więc jest zgodne,
- 50,43 mm – jest większe niż 50,4 mm, więc przekracza górną tolerancję i nie spełnia warunku.
W praktyce (np. przy walcowaniu na gorąco) taka analiza wspiera szybką decyzję jakościową: wyrób poza tolerancją wymiaru nie spełnia karty technologicznej i wymaga odrzutu, przeróbki lub innej decyzji technologicznej. Typowym błędem jest pominięcie znaku "−" przy odchyłce dolnej albo uznanie wartości granicznych za niedopuszczalne.
