Dylatacje w podkładach cementowych wykonuje się po to, aby kontrolować pracę podkładu (skurcz podczas wiązania i wysychania, odkształcenia od temperatury i obciążeń) oraz ograniczać powstawanie niekontrolowanych rys. Dylatacje pośrednie (wewnętrzne) służą do podziału większej powierzchni podkładu na mniejsze, technologicznie dopuszczalne pola.
W zadaniu podano korytarz o wymiarach 2,0 m × 8,0 m oraz informację, że należy postąpić "zgodnie z zamieszczonymi wytycznymi". Oznacza to, że liczba dylatacji wynika z przyjętego w tych wytycznych maksymalnego dopuszczalnego wymiaru pola (np. ograniczenia długości pola w kierunku dłuższym). Dla długości 8,0 m, aby spełnić wymagania dotyczące podziału na pola, konieczne jest wprowadzenie dodatkowych podziałów wzdłuż długości korytarza.
Odpowiedź "Co najmniej dwie." jest poprawna, ponieważ przy takich wymiarach jedna szczelina nie zapewnia podziału zgodnego z wytycznymi dla długiego, wąskiego pasa podkładu, natomiast dwie szczeliny pozwalają uzyskać więcej pól o mniejszych wymiarach, co lepiej ogranicza ryzyko spękań.
- Odpowiedź "Co najmniej jedną." jest błędna, bo przy 8,0 m długości podkład pozostaje podzielony zbyt słabo i w praktyce częściej dochodzi do rys skurczowych lub przeniesienia pęknięć na warstwy wykończeniowe.
- Odpowiedź "Co najmniej trzy." nie wynika z przedstawionych wymiarów w zestawieniu z wytycznymi; oznaczałaby bardziej rygorystyczny podział niż wymagany.
- Odpowiedź "Co najmniej cztery." jest tym bardziej nieadekwatna – sugeruje nadmierne zagęszczenie dylatacji, które zwykle nie jest konieczne i może utrudniać wykonanie oraz wykończenie posadzki.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze odróżniaj liczbę dylatacji od liczby pól oraz zwracaj uwagę, czy pytanie dotyczy dylatacji pośrednich (wewnętrznych), a nie brzegowych.
